Czerwony snajper

Jewgienij Nikołajew to jeden z najsłynniejszych rosyjskich strzelców wyborowych. Przypisuje mu się 324 zestrzelenia, głównie wykonane podczas pierwszej zimy obrony Leningradu 1941/1942.

Wspomnienia Nikołajewa, wydane po raz pierwszy w Związku Radzieckim w latach 80. XX wieku, nie są wolne od politycznych uprzedzeń. Sam Nikołajew służył pod skrzydłami NKWD. Usprawiedliwia więc wszelkie posunięcia komunistycznej Rosji. Nie kryje swej pogardy dla przeciwnika. Gloryfikuje radzieckiego żołnierza, który głodny i zmarznięty stawiał czoła wrogowi ukrytemu w wygodnych, wręcz komfortowych okopach połączonych przewodami telefonicznymi. Z dumą twierdzi, że rosyjski żołnierz odznaczał się swego rodzaju rycerskością, zabijając jedynie strzałami w głowę lub serce. Wiele miejsca poświęca snajperskiemu rzemiosłu.  Opisuje długie godziny obserwacji, podczas których musiał leżeć bez ruchu na okrutnym mrozie, by w końcu dopaść wroga śmiertelnym strzałem.

Spisane przez Nikołajewa wspomnienia są unikalnym zapisem przeżyć żołnierza podczas najbardziej zaciętych zmagań między Armią Czerwoną a Wehrmachtem podczas całej drugiej wojny światowej. Pomagają zrozumieć, co to znaczy być strzelcem wyborowym,i docenić wkład tej żołnierskiej elity w obronę Leningradu.

Jewgienij Adrianowicz Nikołajew, urodzony w 1920 roku w Tambowie. Jako młody mężczyzna pracował w teatrze przy projektowaniu dekoracji. Został powołany do armii we wrześniu 1940 roku, gdzie trafił do oddziału strzelców wyborowych. W 1942 roku został przeniesiony do kontrwywiadu – pracował jako śledczy w strukturach Smiersz w swojej dywizji. Doszedł aż do Berlina i nawet złożył swój podpis na ścianie Reichstagu. Dosłużył się stopnia kapitana gwardii. Po wojnie pracował w gazecie „Tambowska Prawda”. Zmarł w 2002 roku.

Jewgienij Nikołajew to jeden z najsłynniejszych rosyjskich strzelców wyborowych. Przypisuje mu się 324 zestrzelenia, głównie wykonane podczas pierwszej zimy obrony Leningradu 1941/1942.

Wspomnienia Nikołajewa, wydane po raz pierwszy w Związku Radzieckim w latach 80. XX wieku, nie są wolne od politycznych uprzedzeń. Sam Nikołajew służył pod skrzydłami NKWD. Usprawiedliwia więc wszelkie posunięcia komunistycznej Rosji. Nie kryje swej pogardy dla przeciwnika. Gloryfikuje radzieckiego żołnierza, który głodny i zmarznięty stawiał czoła wrogowi ukrytemu w wygodnych, wręcz komfortowych okopach połączonych przewodami telefonicznymi. Z dumą twierdzi, że rosyjski żołnierz odznaczał się swego rodzaju rycerskością, zabijając jedynie strzałami w głowę lub serce. Wiele miejsca poświęca snajperskiemu rzemiosłu.  Opisuje długie godziny obserwacji, podczas których musiał leżeć bez ruchu na okrutnym mrozie, by w końcu dopaść wroga śmiertelnym strzałem.

Spisane przez Nikołajewa wspomnienia są unikalnym zapisem przeżyć żołnierza podczas najbardziej zaciętych zmagań między Armią Czerwoną a Wehrmachtem podczas całej drugiej wojny światowej. Pomagają zrozumieć, co to znaczy być strzelcem wyborowym,i docenić wkład tej żołnierskiej elity w obronę Leningradu.

Jewgienij Adrianowicz Nikołajew, urodzony w 1920 roku w Tambowie. Jako młody mężczyzna pracował w teatrze przy projektowaniu dekoracji. Został powołany do armii we wrześniu 1940 roku, gdzie trafił do oddziału strzelców wyborowych. W 1942 roku został przeniesiony do kontrwywiadu – pracował jako śledczy w strukturach Smiersz w swojej dywizji. Doszedł aż do Berlina i nawet złożył swój podpis na ścianie Reichstagu. Dosłużył się stopnia kapitana gwardii. Po wojnie pracował w gazecie „Tambowska Prawda”. Zmarł w 2002 roku.