Dziennik swojski (2014-2021)

Dziennik swojski (2014-2021)

Sztuka jest obszarem przeznaczenia człowieka, powołania do ciągłego odkrywania przejawów piękna. Nie można się uchylić od obowiązku narzuconego przez talent. Potrzeba tworzenia jest wpisana w egzystencję każdego człowieka, jednak w artyście realizuje się w sposób szczególny, dając mu dostęp do rzeczywistości dla ogółu zakrytych. Życie Jadwigi Skibińskiej-Podbielskiej było niewątpliwie ciągłym dążeniem do wypełnienia tych artystycznych powinności. Jej twórczość jest świadectwem niezwykłej dbałości o prawdę i piękno w kreowaniu jej epickich światów. Głównym tworzywem jej sztuki był język, w którym poszukiwała zawsze adekwatnych do opisywanych sytuacji, ale i odpowiednio wzniosłych i pięknych środków wyrazu. Ubolewała nad postępującą wulgaryzacją i ubożeniem języka nie tylko w codziennej mowie, ale przede wszystkim we współczesnej literaturze, której utworom niejednokrotnie odmawiała miana sztuki. Była bardzo wyczulona na prostackie, wręcz niekiedy programowe obniżanie twórczości do poziomu bezdusznej fizjologii. Sensem tworzenia było dla niej pobudzanie człowieka do refleksji, poszerzanie horyzontów świadomości, podnoszenie poziomu jego wrażliwości i potrzeb. Nie unikała przy tym krytycznego spojrzenia na współczesny jej świat, z wielką troską obserwowała kierunki przemian społecznych i gospodarczych w Polsce po tzw. „upadku” komunizmu. Dawała temu wyraz również w utrwalanych na gorąco refleksjach, które złożyły się na dwa tomy dzienników. Prezentowany obecnie Dziennik swojski (2014-2021) jest bowiem kontynuacją wydanego w 2015 roku Dziennika z prowincji polskiej 1981-2014. Tworzą one wielobarwny portret współczesnej kobiety, odważnie wyrażającej swoje poglądy na otaczającą ją rzeczywistość, a jednocześnie z dużą wrażliwością wnikającej w intymny świat osobistych doznań i przeżyć. Wolą autorki było jak najwierniejsze odtworzenie zapisków, prezentacja autoportretu bez upiększeń i retuszu. To wielka odwaga tak stanąć przed czytelnikiem twarzą w twarz, jednak i konsekwencja przyjętej życiowej postawy szczerości i wierności prawdzie. Piotr Sanetra, fragm. Od wydawcy

Sztuka jest obszarem przeznaczenia człowieka, powołania do ciągłego odkrywania przejawów piękna. Nie można się uchylić od obowiązku narzuconego przez talent. Potrzeba tworzenia jest wpisana w egzystencję każdego człowieka, jednak w artyście realizuje się w sposób szczególny, dając mu dostęp do rzeczywistości dla ogółu zakrytych. Życie Jadwigi Skibińskiej-Podbielskiej było niewątpliwie ciągłym dążeniem do wypełnienia tych artystycznych powinności. Jej twórczość jest świadectwem niezwykłej dbałości o prawdę i piękno w kreowaniu jej epickich światów. Głównym tworzywem jej sztuki był język, w którym poszukiwała zawsze adekwatnych do opisywanych sytuacji, ale i odpowiednio wzniosłych i pięknych środków wyrazu. Ubolewała nad postępującą wulgaryzacją i ubożeniem języka nie tylko w codziennej mowie, ale przede wszystkim we współczesnej literaturze, której utworom niejednokrotnie odmawiała miana sztuki. Była bardzo wyczulona na prostackie, wręcz niekiedy programowe obniżanie twórczości do poziomu bezdusznej fizjologii. Sensem tworzenia było dla niej pobudzanie człowieka do refleksji, poszerzanie horyzontów świadomości, podnoszenie poziomu jego wrażliwości i potrzeb. Nie unikała przy tym krytycznego spojrzenia na współczesny jej świat, z wielką troską obserwowała kierunki przemian społecznych i gospodarczych w Polsce po tzw. „upadku” komunizmu. Dawała temu wyraz również w utrwalanych na gorąco refleksjach, które złożyły się na dwa tomy dzienników. Prezentowany obecnie Dziennik swojski (2014-2021) jest bowiem kontynuacją wydanego w 2015 roku Dziennika z prowincji polskiej 1981-2014. Tworzą one wielobarwny portret współczesnej kobiety, odważnie wyrażającej swoje poglądy na otaczającą ją rzeczywistość, a jednocześnie z dużą wrażliwością wnikającej w intymny świat osobistych doznań i przeżyć. Wolą autorki było jak najwierniejsze odtworzenie zapisków, prezentacja autoportretu bez upiększeń i retuszu. To wielka odwaga tak stanąć przed czytelnikiem twarzą w twarz, jednak i konsekwencja przyjętej życiowej postawy szczerości i wierności prawdzie. Piotr Sanetra, fragm. Od wydawcy