Cecylia, Agnieszka i Izabela mają swój prywatny rytuał. Co roku, 8 marca, spotykają się w kawiarni U Róży. Jest to dzień zwierzeń, wspólnego przeżywania smutków i radości, opowieści o błędach i sukcesach, o przyjaźni i postrzeganiu własnej kobiecości. Kobiety nie mierzą się wyłącznie z własną historią, ale też jej wpływem na losy innych.

Cecylia rozpamiętuje czasy swojej młodości, kiedy jako sławna tancerka występowała na scenach Europy. Teraz pełni rolę głowy rodu, jako matka i babka.

Jej córka, Agnieszka, jako młoda mama rozwiodła się z mężem, a wychowanie własnej córki zostało na jej barkach. Przytłoczona codziennością, gnała za marzeniami i szczęściem. Nadal pracuje nad poprawą relacji z córką, które zaniedbała.

Najmłodsza z pań, Izabela, gra rolę szczęśliwej i spełnionej kobiety. Trzydziestolatka pod maską ukrywa jednak bałagan emocjonalny i smutek. Uczucie do przystojnego lekarza może zmienić jej życie, jeśli wszystkiego nie zniszczy głęboko skrywana tajemnica.

Czy każda z nich jest gotowa zmierzyć się z błędami przeszłości i konsekwencjami?

Matka roku:

Tatiana ma trzydzieści dziewięć lat. No dobra, prawie czterdzieści, do czego niechętnie się przyznaje. Stara się być najlepszą matką i żoną, ale wiadomo chcieć, a móc to jednak wielka różnica.

Życie jak to życie czasami potrafi spuścić łomot i najbardziej cierpliwą osobę wyprowadzić z równowagi. A Tatiana czasem tę cierpliwość traci. Na szczęście ma przyjaciółkę, która zawsze jej wysłucha.

I kiedy kobieta wiedzie swoje spokojne życie i myśli, że nic już jej nie spotka, wtedy na jej drodze pojawia się Iwo szkolna miłość który nawija jej na uszy tonę makaronu, a że ona lubi jeść makaron, jest łasa na jego czułe słówka.

Zabawna opowieść o tym, że nie zawsze trzeba być idealnym.