Londyn, lata 30. XX wieku. Pewnego dnia profesor Brown, ekscentryczny kolekcjoner skamielin, przywozi z podróży niemowlę cudem ocalałe z katastrofy morskiej i oddaje je pod opiekę swojej wnuczce. Rok później pojawia się w domu z następną dziewczynką córką Rosjan, którzy uciekli z kraju przed rewolucjonistami i wkrótce potem zmarli. Trzecią, osieroconą przez ojca Pusię, przysyła przez posłańca a potem wyrusza w kolejną długą podróż.

Mijają lata, dzieci rosną, profesor nie wraca. Wkrótce staje się jasne, że dziewczynki będą musiały pomóc w utrzymaniu domu. Szansą na zdobycie zawodu jest szkoła baletowa.

Ale szybko okazuje się, że świat tańca nie jest sprawiedliwy, a niektóre dziewczynki od baletu wolą samochody i samoloty. Jak przybrane siostry poradzą sobie z wyzwaniami, które niosą ze sobą szkoła, scena i życie?

Zaczarowane baletki doczekały się licznych wznowień i przekładów, a także ekranizacji (w jednej z głównych ról wystąpiła Emma Watson).

Paulinka wyprostowała się i złożyła ręce.

My, tu obecne trzy siostry Fosyl zaczęła z kościelnym zaśpiewem przysięgamy i ślubujemy zrobić wszystko, żeby nasze nazwisko weszło do historii, bo to jest tylko nasze nazwisko i nikt nie powie, że zawdzięczamy je jakimś dziadkom.

Dała znak Pietrownie, która prędko chwyciła rękę Pusi i podniosła ją w górę.

Ślubujemy powiedziała tak niskim głosem, że zabrzmiało to bardzo uroczyście. Potem szepnęła do Pusi: Ty też powiedz ślubujemy.

Ślubujemy. Pusia starała się wypowiedzieć to słowo tym samym tonem, ale jej to nie wyszło, zabrzmiało jak miauczenie kota.