Zmierzch wszelkiej myśli

Emil Cioran (19111995), rumuński filozof, osiadłszy na resztę życia w Paryżu już pod koniec lat trzydziestych XX wieku, został ostatecznie francuskim intelektualistą i w okresie wczesnopowojennym zdecydował się pisać wyłącznie po francusku. Niniejsza książka powstała jeszcze w języku rumuńskim w 1940, a w przekładzie na francuski (Le Crpuscule des penses) ukazała się w 1991 roku. Ze względu na wysoce niezadowalający przekład na język francuski niniejsze wydanie jest tłumaczeniem z oryginału rumuńskiego Amurgul gndurilor. Poprzednia polska wersja, pod mylącym tytułem Zmierzch myśli (zmierzch nie myśli, lecz zapada), z konieczności powtarza niedostatki podstawy francuskiej. Ponadto tytułowe słowo myśli ma oznaczać drugą osobę l. mn. Na początku był Zmierzch, pisze Cioran śladem starożytnych, dla których umieranie zaczyna się wraz z chwilą narodzin w tym zbiorze bardzo poetyckich aforyzmów i przemyśleń pełnych miłości do życia, symbolizowanego przez różę, i poszukiwania sensu (motyw krzyża) w bezsensownym z założenia wszechświecie. Ten paradoks ta sprzeczność przenika całe dzieło Ciorana, a najdobitniej we wczesnej fazie jego twórczości. Duch to materia wydźwignięta do stanu cierpienia. Róża życia zakwita chorobą, chcemy usłyszeć zapach róży, bo duszę stwarza nam muzyka. Po tych bezdrożach anestezji krąży nocami młody Cioran cierpiący na bezsenność i na życie.